ولگرد کده

X

ولگرد کده

تک سرفه های بی صدا از گلوگاه یک نگرانی


	درباره وبلاگ درسال نمی دانم چند به قول شاملو بدین رباط فرود آمدم هم از نخست تبعید در سیبری وشکنجه در اعماق یک زندان را حس کردم و آغازین گام هایم جاده های نفرین شده ی کابل را ورق زدند هنوز کودکی هایم از آغوش مادر سیراب نگشته بودند که با بینوایان هوگو پیوستم و زورق ناباوری را به سمت نامعلومی پارو زدم نخستین بار زبانم آیه ی جنگ را تلاوت کرد و بعد به سرود نان پرداخت در نخستین سپیده دم فصل بلوغ به مفهوم واژه ی مرگ پی بردم نه به عشق اندیشیدم و نه به رویا به یادم هست وقتی از خویشتن فرار کردم آغازین دغدغه هایم ورق پاره ها را سیاه کردند و فراموش نکنم که مفهوم زندگی هنوز در ذهنم نا تفسیر مانده است منوی اصلی صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو مطالب عناوین مطالب وبلاگ آرشیو مطالب دی 1389 شهریور 1389 تیر 1389 خرداد 1389 دی 1388 آذر 1388 پیوندها پریدن پلنگ روی وزن گوزن شهیر داریوش یاسین نگاه واصف باختری زبیرهجران کاشانه نویسندگان مجیب مهرداد خالدنویسا صادق هدایت مبارکشاه شهرام خانه ی شعر کوتاه افغانستان مسعود حسن زاده انتشارات سوره ی مهر بکتاش روش روح الله تشنه عثمان آرین پور احمد شاملو سورنا(وحید بکتاش)حماسه زن دریا مهرگان دریاباری مریم تنگستانی آذین RSS Powered By BLOGFA.COM


	مرابی رحمانه ازرحم بیرون زدند شاید درنطفه خنثا شده بودم ازتو نه شاید از خدا شده بودم شپش هایی که مرا می مکیدند تا ریشم تکید تبعید شدند اگرنه بی خودی ، شاید ملا شده بودم می کوشم ع را ازحلق تف کنم تاکه ازحلق محله مان تف نشوم جا می زنم سرم را درعمامه تاجا بزند خودم خودش را آدم هیچ مرزبندی ندارم از شصت سر تا فرق پا گمان می کنم نیستم گندم هنوز معتاد پدرم و بیچاره پدرم معتاد ریشش . هیچ خوابی مرا ندیده که زن داشته باشد انزال های که برای آوردن می آید تا من را ببرد با من شوخی دارد هاهاهاهاهاها هاهاهاها هاهاها حرفی نه زده ام با زنانی که از سری شوخی با من حرف نه زده اند این روز ها از وقتیکه آمده ام گریه هایم را خندیده ام و می خندم و خنده هایم را که نخواسته ام بگریم گریسته ام راستی باورم نمی شود چرا از سوراخی که صادرم ودر سوراخی که واردم دو باره بر می گردم به سوراخی که شاید ناواردم ... \|+\| نوشته شده توسط جواد ادبیار در یکشنبه بیست و ششم دی 1389 \|


	من دراين شعر ناخودآگاه دچار پراکند گی شدم تمام نا امیدی هایم را تف می اندازم برخود از روزمرگی هایم نسخه برمی دارم می ترسم نهیلیسم پ پ پ س س س ا ا ا...مدرن... اتفاق بیافتد تمام" چرکابه وشاش" را برسرم می ریزم دو دقیقه می ماند به آآخ خ وند شدن معذرت می خواهم از زرتشت درهیئت يك موش ورق پاره های" اوستا" را می مکم کم... تا از پا پا پا زند شدن جلوگیری کرده باشم جنده ام را بالا می کنم و به اجازه ی مرحومین و مغفورین خودم را مرده جا می زنم شاید مترسک ها نیز می دانند که بیهوده ن ف س _ _ _ می کشم \|+\| نوشته شده توسط جواد ادبیار در چهارشنبه سی و یکم شهریور 1389 \|


	سرزمینم گورستانی عجیبی ست با مرده های بدون مرگ یا شاید مسیری گنگی ست که عبور سنگین هیچ رهگذری خسته اش نمی سازد نمی دانم شاید هم تن خسته ی روسپی یست که غریزه ی هیچ مردی را بی پاسخ نمی ماند آه خدا ! خدا! خدا! من ازاین معمای سردرگم سر در نیاوردم. \|+\| نوشته شده توسط جواد ادبیار در پنجشنبه دهم تیر 1389 \|


	پدرم از قبیله ی مترسک ها بود ومن از انسانی زاده شدم که با فریاد بیگانه بود سوگند به تبسم خورشید که از زاده شدنم شاید پشیمانم \|+\| نوشته شده توسط جواد ادبیار در سه شنبه یکم تیر 1389 \|


	کاش سیگار بودم تا در آستانه ی لب هایت پایان می یافتم \|+\| نوشته شده توسط جواد ادبیار در دوشنبه بیست و چهارم خرداد 1389 \|


	گام بر می دارم از اینجا لیبی! لیبی! بدرود٬ بدرود کوبا از دست هایم می افتد کاسترو فریاد می زند شرق از دست هایم می افتد. گرم می شود زمین به سان یک تکه خورشید منجمد می شوم در نفس های سرد "چی گوارا" زمان دستخوش فرار می شود و هیچ مکانی٬ مرا حس نمی کند به دورترین نکته ی گریبانم تبعید می شوم من محکومم٬ ما محکومیم٬ فریاد را رعایت نکردیم * * * دیریست٬ شاید وزش بادهای تبعیدی را حس نمی کنم فرو می غلتم از خود در اعماقی بر شانه هایم هنوز ناامیدی سنگینی می کند زندانیان سیاسی شاید دگر پیرـ شده اند. \|+\| نوشته شده توسط جواد ادبیار در سه شنبه یکم دی 1388 \|


	*بار می بندند* *شجاعت و فریاد را* *بر الاغ های سیاه* *آنک در مسیرهای که شاید* *به گورستانی منتهی می شوند* *ساکنان جزیره خوابند* *یا زبان هاشان را* *می بلعند* *انگار سخن گفتن جنایت* *بزرگ است* *دریاچه ها با احساس سرد* *موج هاشان را لیلام* *می کنند* *و آدم ها ساکت و آرام* *تندیسه می شوند* *اما زمین هنوز تشنه ی* *آواز* گا م ها ست \|+\| نوشته شده توسط جواد ادبیار در یکشنبه بیست و دوم آذر 1388 \|


	سگی تف کرد تمام آدمیت اش را. \|+\| نوشته شده توسط جواد ادبیار در شنبه بیست و یکم آذر 1388 \|


	بگذار تنم عراقی باشد دستان آمریکایی ات را تاقلبم را زندانی بسازی چون ابوغریب وآنک دربند کشی احساسم را وـ زبانم را بگذار در رگ رگم نفت خاور در جریان باشد و تو شاعرانه استثمارم کنی... \|+\| نوشته شده توسط جواد ادبیار در شنبه بیست و یکم آذر 1388 \|


	با کفش های خسته جاده ها را ورق می زنم در میان انبوهی از آدم ها و سگ ها و چی وچی وچی به دنبال خودم می گردم ***** در برابر چشم های منجمدم روز با تعصب شادمانگی و شلوغ را از شب می گیرد و شب با سکوت تمام حرف هایش را به من می گوید گاهی که به خود کشی فکر می کنم مرگ با تمام حماقتش فریبم می دهد و گاهی که با الکل و سیگار و کسالت یک پاییز می آمیزم پاهایم سکوت میکنند انگار دوزخ با تمامی هیبتش اتفاق میافتد و دوست دارم از پیشوایان دراز ریش قواله ی بهشت را بگیرم اما افسوس که دلم دستخوش عشق است و فکرم دچار تکفیر .** \|+\| نوشته شده توسط جواد ادبیار در شنبه بیست و یکم آذر 1388 \|